Αντίο Niña!

Μέρες τώρα το απευχόμουν αλλά ταυτόχρονα περίμενα και τα μοιραία νέα. Ο κτηνίατρος άργησε ( πόσο σύχνα συμβαίνει και στους ανθρώπους αυτό και πόσο επίπονο είναι….άραγε μπορείς να ζητήσεις ευθύνες? Ποιός είναι τόσο τρανός και αλάθητος. Αλλά όταν αυτή η μοίρα χτυπάει εσένα υπάρχει λογική !?) και δυστυχώς τα άσχημα νέα χτυπήσανε την πόρτα της Κούλας, της λατρεμένης αφεντικίνας ( και αυτό πάλι? Είμαστε άραγε αφεντικά σε αυτά τα πλάσματα που μας συντροφεύουν δίχως να παραπονιούνται για τις αμέλιες μας οι για τις μοναχικές τους ώρες σε αναμονή μας, ή ακόμα όταν τρέχουν στην αγκαλία μας και στα χάδια μας ακόμα και ύστερα από απουσία μεγάλη? ) της Niñas. Όλοι σοκαριστήκαμε και στεναχωριθήκαμε αλλά αυτό που σκέφτηκλα και σίγουρα μαζί μου και η Κούλα και όλοι όσοι λατρέυαν την Niña ήταν πως όπως και για τον άνθρωπό σου δεν καταθέτεις τα όπλα το ίδιο θα γινόταν και για την κούκλα… την Niña, γιατί αν αγαπάς τα ζώα τα αγαπάς σαν οικογένεια σου σαν ανθρωπό σου.

Δεν ξέρω μπορεί σε κάποιους αυτό να ακούγεται λάθος ή και εξωφρενικό αλλά έχοντας νιώσει απώλεια από μικρός και αρκετές φορές δυστυχώς, δεν νομίζω ότι όταν χάνεις κατί τόσο δικό σου υπάρχει διαφορά…..δεν ξέρω μπορεί και να κάνω λάθος…δεν θα είναι και η πρώτη φορά….!

Την γνώρισα πριν από 5 – 6 χρόνια και με τρέλανε η καλοσύνη της ταπαιχνίδια της και η αγάπη που είχε για τους ανθρώπους και για την αφεντικίνα της. Ήθελε συνέχεια χάδια ξανά και ξανά. Την έζησα το καλοκαιράκι στην Πάτμο που βολόδερνε στο εξοχικό της Κούλας και έπαιζε μαζί μας τόσο τρυφερά….

Σήμερα η Niña έφυγε….μια ένεση την έβγαλε από τον πόνο της, τελικά η αρρώστια ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτό που νομίζανε και πιο κακιά. Ξέρω πολύ δράμα για ένα σκυλί…τόσα και τόσα γίνονται και χειρότερα…τι να πώ θρηνώ για μια σκυλίτσα που έδωσε πολλά και πήρε πολλά χάδια!

Αντίο Niña.